Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ποτέ ότι το ΒΕΛΟΣ που στέκει αγέρωχο στον όρμο του Φλοίσβου, θα είχε και το αντίστοιχό του θηλυκό, επονομαζόμενο Βελίνα; Και όμως έγινε και αυτό. Η ζωή γράφει ιστορίες. Και αυτή, που τόσο γλαφυρά μας αφηγείται ο φίλος και μέλος του Συνδέσμου μας, Βασίλης Ταγκούλης, είναι μία από αυτές. Συγκίνηση, ευαισθησία, τόλμη και προ πάντων ανθρωπιά από όλους τους πρωταγωνιστές. Στην ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού, όπως ακροτελεύτια σημειώνει ο συγγραφέας,  εκτός από τις μεγάλες ηρωικές στιγμές, υπάρχουν και εκείνες οι απλές και ανθρώπινες, αξέχαστες σε όσους τις βίωσαν και αν και άγνωστες, άκρως ενδιαφέρουσες  στο ευρύ κοινό.

Διαβάζοντας το παρακάτω, θεωρείται βέβαιο ότι όλοι εμείς που ζήσαμε στο Πολεμικό Ναυτικό, περνώντας τη σκέψη μας μέσα από τη σήραγγα του χρόνου, ίσως να συναντήσουμε και αντίστοιχες προσωπικές στιγμές ή να ξυπνήσουν μέσα μας τις δικές μας αναμνήσεις, που πάντα με ευαισθησία θα αναπολούμε. 

Αυτό που παρακάτω θα διαβάσετε αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι από την νέα υπό έκδοση συλλογή διηγημάτων του Βασίλη Ταγκούλη που τιτλοφορείται “Η ΟΣΜΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ“. Το συγκεκριμένο είναι η δεύτερη συγγραφική προσπάθεια του αξιόλογου φίλου μας…

Η   ΒΕΛΙΝΑ

Η Μοίρα πολλές φορές φέρνει κοντά ανθρώπους, που ποτέ δεν θα μπορούσαν να φανταστούν. Ίσως να μην είναι το μόνο που έκανε τους αρχαίους Έλληνες να τοποθετούν τις Μοίρες πιο πάνω απ’ τους θεούς.
Οι Μοίρες κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν τρεις. Η Κλωθώ, η Λάχεση και η Άτροπος. Όταν γεννιόταν ο άνθρωπος η Κλωθώ έπλεκε το νήμα της ζωής, η Λάχεση μοίραζε, ότι «λάχει», έδινε τα καλά και τα κακά της ζωής και η Άτροπος με ένα ψαλίδι έκοβε το νήμα της ζωής .Από τη Λάχεση έρχεται η λέξη «λαχείο».
Η έκφραση «επήλθε το Μοιραίο» δεν είναι άτοπη. Επήλθε δηλαδή αυτό που οι Μ ο ί ρ ε ς είχαν προκαθορίσει και όχι οι Θεοί.

*

Η Σκύρος είναι το νοτιότερο και μεγαλύτερο νησί των Βόρειων Σποράδων. Έχει πληθυσμό 3.000 κατοίκους. Βρίσκεται ανατολικά της Εύβοιας, συγκεκριμένα απέναντι από την Κύμη και απέχει 35 χιλιόμετρα ή 19 μίλια. Στη δυτική ακτή της Σκύρου βρίσκεται η Λιναριά. Δίπλα, και νότια της Λιναριάς  ο όρμος Καλαμίτσα, μεγαλύτερος της Λιναριάς.
Από την Κύμη στη Λιναριά το πλοιάριο κάνει μία ώρα και σαράντα λεπτά.

*

Ήταν Μάρτιος του 1982. Το Πολεμικό Ναυτικό είχε προγραμματίσει την άσκηση ‘’Αστραπή’’ όπου συμμετείχε όλος σχεδόν ο στόλος.
Η άσκηση τελείωσε και τα πλοία του στόλου επέστρεφαν στο ναύσταθμο Σαλαμίνος. Όλες αυτές τις μέρες της άσκησης είχε άσχημο καιρό. Τα πληρώματα περίμεναν πότε θα «δέσουν» για να ξεκουραστούν. Η θάλασσα αγριεμένη, με άνεμο που έφτανε τα 9 και 10 Μποφόρ.
Το αντιτορπιλικό «Βέλος» έφτασε κοντά στη νήσο Ψυτάλλεια και σε λίγο θα έκοβε αριστερά για να μπει στο δίαυλο για το Ναύσταθμο. Η θάλασσα δεν είχε κοπάσει καθόλου.
Τότε ήρθε το σήμα από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, που έλεγε:

‘’1. Α/Τ ΒΕΛΟΣ ΑΠΟΧΩΡΙΣΘΗ ΑΣΚΗΣΕΩΣ ΑΣΤΡΑΠΗ ΚΑΙ ΠΛΕΥΣΗ ΜΕ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΚΙΝΔΥΝΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΣΤΑ ΛΙΝΑΡΙΑ ΣΚΥΡΟΥ ΓΙΑ ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΕΠΙΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΟΡΦΑΝΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΜΗ ΕΥΒΟΙΑΣ.

2. ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΑΠΟΒΙΒΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΜΗ ΠΛΕΥΣΑΤΕ Ν.Σ. Ή ΑΛΛΟ ΛΙΜΑΝΙ ΑΠΟΒΙΒΑΣΕΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΥΠΟΔΕΙΞΗ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΥ.

3. ΠΩΚ* ΛΙΝΑΡΙΑ ΣΗΜΑΝΘΗ ΑΠΟ ΠΛΟΙΟ- ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΠΟ Γ.Ε.Ν. ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ…..’’

*ΠΩΚ= Πιθανή Ώρα Κατάπλου.

Αμέσως ο Κυβερνήτης Αντιπλοίαρχος Προκόπης  Σωτηριάδης έδωσε εντολή να σημανθεί από τα μεγάφωνα η αλλαγή πορείας του πλοίου.
Ο Σημαιοφόρος τότε και αργότερα Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Ευάγγελος Αποστολάκης θυμάται:
«Ήμουν δευτεροετής Σημαιοφόρος, μέλος του πληρώματος του Α/Τ ΒΕΛΟΣ και μας ανακοίνωσαν τα μεγάφωνα ότι αναβάλλεται ο κατάπλους στο Ναύσταθμο, γιατί το πλοίο μπαίνει σε αποστολή».
Ο Αλέξανδρος Κασσίμης, Επικελευστής Μηχανικός στο ΒΕΛΟΣ τότε και Αντιπλοίαρχος σε αποστρατεία σήμερα,  αφηγείται:
«Μετά από τέσσερες μέρες ασκήσεων επιστρέφαμε στο Ναύσταθμο. Κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, άπλυτοι, αξύριστοι, με τη λαχτάρα να πάμε στα σπίτια μας να κάνουμε ένα μπάνιο, να αλλάξουμε ρούχα μετά από τόσες μέρες. Είχαμε χαλαρώσει και περιμέναμε να δούμε σε ποιόν προβλήτα θα δέναμε. Τότε ακούσαμε στα μεγάφωνα του πλοίου ότι το πλοίο αλλάζει πορεία και θα πάμε στη Σκύρο να μεταφέρουμε κάποια γυναίκα, που ήταν έγκυος και παρουσίαζε σοβαρό πρόβλημα, η ίδια και το παιδί που κυοφορούσε κι’ έπρεπε άμεσα να μεταφερθεί σε νοσοκομείο.
Θυμάμαι ότι παρ’ όλη την κούραση που είχαμε δεν άκουσα από   κανέναν κάποιο σχόλιο όπως «γιατί το μπαλάκι σ’ εμάς;» ή κάποια άλλη αρνητική σκέψη ή συμπεριφορά. Όλων οι κουβέντες ήταν πότε θα φτάναμε στη Σκύρο για να σώσουμε τη μητέρα και το παιδάκι της. Όταν καβατζάραμε το Σούνιο οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ άσχημες, έδινε δύναμη 10 Μποφόρ με σταδιακή επιδείνωση κατά τη διάρκεια της νύχτας».
Κανένα άλλο μέσο δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει τη μεταφορά, λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Άνεμος 10 Μποφόρ. Έτσι το Αντιτορπιλικό αντί να φτάσει απόγευμα στη Σκύρο, έφτασε βράδυ στις 23:00. Μπήκε στον όρμο της Καλαμίτσας  αλλά ο καιρός ήταν ίδιος όπως και στο πέλαγος.
Αμέσως ο Κυβερνήτης επικοινώνησε με τον Λιμενάρχη και του ζήτησε να προσεγγίσει το καΐκι το Αντιτορπιλικό για να επιβιβαστεί η ασθενής.
«Αυτό είναι αδύνατον. Δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε λόγω καιρού» απαντά ο Λιμενάρχης.
«Άστο θα δω πως θα το προσπαθήσω» συνεχίζει ο Κυβερνήτης και στέλνει το παρακάτω σήμα:

FM : Α/Τ ΒΕΛΟΣ          240245/3/82          ΕΜΠ-Ο        
ΤΟ:  ΓΕΝ

ΘΕΜΑ: ΜΕΤΑΦΟΡΑΙ

1.-  ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΛΟΓΩ ΛΙΑΝ ΔΥΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙΡΙΚΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΠΛΟΙΑΡΙΟΝ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΑΔΥΝΑΤΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙ.
2.- ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΠΛΟΙΟΥ ΕΝΤΟΣ ΟΡΜΟΥ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΣΦΑΛΗΣ.

Ο Κυβερνήτης κάνει αναστροφή, βγαίνει έξω απ’ τον όρμο Καλαμίτσας και επικοινωνεί με το ΓΕΝ. Στον ασύρματο ο Αρχηγός Ναυτικού Νίκος Παππάς.

  • Κυβερνήτης: Δεν μπορώ να την πάρω, δεν μπορεί να προσεγγίσει το καΐκι.
  • Α/ΓΕΝ: Τότε γύρνα πίσω, φύγε..!
  • Κυβερνήτης: Μου επιτρέπεται να αναλάβω μια πρωτοβουλία κύριε Αρχηγέ;
  • Α/ΓΕΝ: Τι πρωτοβουλία;
  • Κυβερνήτης: Να μη φύγω. Να περιμένω να ξημερώσει μήπως πέσει ο καιρός, και με το φως της ημέρας μπορέσω να κάνω κάτι καλύτερο.
  • Α/ΓΕΝ: Πρωτοβουλία δική σου, κάνε ό,τι νομίζεις.

Όλη τη νύχτα το αντιτορπιλικό έκανε βόλτες έξω απ’ το νησί μήπως βρει μέρος να απαγκιάσει. Αλλά ο καιρός δεν έλεγε να πέσει.
Όταν ξημέρωσε, πλησίασε πάλι τον κόλπο της Καλαμίτσας. Αλλά ο καιρός ίδιος. Τότε μπήκε στον ορμίσκο Λιναριά.
Ο Ανθυποπλοίαρχος τότε και Αντιναύαρχος σε αποστρατεία σήμερα Γιώργος Ντούνης θυμάται:
«Υπήρχε μεγάλος κυματισμός εντός του όρμου, τόσο που το αντιτορπιλικό και το καΐκι χόρευαν ασυντόνιστα επάνω- κάτω, φέρνοντας δυσκολία στο πέρασμα του φορείου. Ο Κυβερνήτης πλησίασε πολύ κοντά, προσέχοντας τα βυθίσματα του πλοίου, με το ηχοβολιστικό εντός, για να μην καθίσει. Γύρισε το πλοίο επάνω στον καιρό, ήρθε πλεύρισε το καΐκι και με συντονισμένες κινήσεις παραλάβαμε την επίτοκο με τον σύζυγο της».

Σήμερα η Μαρία Ορφανού θυμάται:
«Είχε πολύ θάλασσα. Μ’ έπιασαν οι πόνοι. Η μαία έλειπε και ο γιατρός ήταν πολύ νέος και δεν με δέχτηκε. Ένας παλιός γιατρός με πήγε στο νοσοκομείο και εκεί ο γιατρός έκανε τηλέφωνα για να με σώσει. Ήρθε το ΒΕΛΟΣ νύχτα. Εγώ στο φορείο. Δεν μπορούσε να με πάρει. Είχε πολύ θάλασσα και με γύρισαν πίσω. Την άλλη μέρα προσπάθησαν πάλι και το καΐκι πλησίασε. Με είχαν δεμένη. Επάνω μου πολλές κουβέρτες και με πήραν με το βίντσι. Πονούσα αλλά στο καράβι δεν έβγαλα μιλιά».
Μετά την παραλαβή της ασθενούς, άρχισε ο επανάπλους στον Πειραιά.
«Λόγω των καιρικών συνθηκών το ΒΕΛΟΣ κινούμενο με μεγάλη ταχύτητα έμοιαζε με χιονοδρόμο που κάνει σλάλομ, ενώ δεν συνάντησε άλλο πλοίο  κατά τη διαδρομή του…» αφηγείται ο Αντιναύαρχος Γ. Ντούνης.
Στο αντιτορπιλικό η Μαρία Ορφανού παρέμεινε κλινήρης, καθώς δίπλα της ήταν ο γιατρός, ο νοσοκόμος του πλοίου και ο σύζυγος της Γιώργος Ορφανός. Ο γιατρός προσέφερε τις βοήθειες του, αφού η επίτοκος είχε πάθει αφυδάτωση και έπεσε η πίεση της. Ο Κυβερνήτης Σωτηριάδης τότε σκέφτηκε ότι αν έρθει η ώρα να γεννήσει πώς θα την βοηθήσει ο γιατρός, ο οποίος είναι ανειδίκευτος;. Επικοινωνεί αμέσως με το ΓΕΝ και ζητά να συνομιλήσει μέσω ραδιοτηλεφώνου με ένα γυναικολόγο του Ναυτικού Νοσοκομείου. Ο γιατρός ήταν ο Αντιπλοίαρχος Γεώργιος Πρίνος, τον οποίο ο κυβερνήτης Σωτηριάδης γνώριζε.
Πράγματι το ΓΕΝ βάζει στην ακρόαση τον γιατρό ο οποίος λέει στον κυβερνήτη:
«Πες του γιατρού σου αν μπορεί να δει τη διαστολή της γυναίκας;’».
Ο γιατρός την εξετάζει και του λέει: « η διαστολή της είναι πενηνταράκι’’. Το μεταφέρει στον Πρίνο ο Κυβερνήτης και η σύσταση του γυναικολόγου ήταν να συνεχίζεται αδιάκοπα η παρακολούθηση της διαστολής της μήτρας. Μετά από κάμποση ώρα ο γιατρός του πλοίου ενημερώνει τον Κυβερνήτη ότι η διαστολή είχε αυξηθεί στο μέγεθος μιας δραχμής. Η ανησυχία διάχυτη και η ανάγκη να γνωρίζει ο καπετάνιος του πλοίου επιτακτική. Ο κ. Πρίνος τον ενημερώνει πως η γυναίκα θα είναι σε θέση να γεννήσει όταν η διαστολή φτάσει σε επίπεδο τάλιρου. Έλα όμως που ήταν και η εποχή που άλλαζαν τα νομίσματα και υπήρχαν δύο ήδη αυτού του νομίσματος τότε στην κυκλοφορία!
«Τάλιρο παλιό ή καινούριο;»! η ερώτηση του Κυβερνήτου.
Έτσι το αντιτορπιλικό συνέχισε το δρόμο για τον Πειραιά, δίνοντας ξανά την πάλη του με τα κύματα. Κάποια στιγμή εκεί κοντά στον Κάβο Ντόρο το αντιτορπιλικό πήρε κλίση 47 μοίρες!.

Λέει ο Αντιναύαρχος ε.α. σήμερα, Γιώργος Ντούνης:
«Στην προσπάθειά μου να προσεγγίσω το επίστεγο (πρύμνη) από το δεξί κατάστρωμα, είδα μπροστά μου ένα ναύτη και αριστερά να έρχεται το μεγάλο κύμα. Πρόλαβα να του φωνάξω:  κ ρ α τ ή σ ο υ από τη χειρολαβή κατά μήκος».   Το κύμα τεράστιο, κτύπησε το πλοίο από το πλάι, ανασήκωσε το ναύτη, αλλά δεν τον πήρε γιατί κρατήθηκε από τη χειρολαβή».

Ο μηχανικός Αλέξανδρος Κασσίμης θυμάται:
«Είχα βάρδια στο μηχανοστάσιο, είδα το κλινόμετρο να δείχνει 47 μοίρες και να φεύγουν όλα τα αντικείμενα που δεν ήταν μποτζαρισμένα*. Τότε σκέφτηκα ότι πάει, μέχρι εδώ ήταν, αλλά το θηρίο ξανάρθε πάλι στα ίσια του».
Ξηλωθήκανε ερμάρια και τα πήρε η θάλασσα, έφυγε μία βόμβα βάθους από τον φορέα της, χωρίς να εκραγεί γιατί δεν είχε το εμπύριο. Χάθηκαν πολλά υλικά της Επιστασίας Βλαβών, έσπασαν συρματόσχοινα, και άλλες πολλές απώλειες. Στο τέλος το γερασμένο σκαρί του Α/Τ ΒΕΛΟΣ βγήκε νικητής.       

*δεμένα, στερεωμένα να μη μετακινούνται.

Στον Πειραιά ένα νοσοκομειακό παρέλαβε τη Μαρία Ορφανού από τον όρμο Ζέας και την πήγε στο μαιευτήριο «Μητέρα».
Το ΒΕΛΟΣ εν συνεχεία κατευθύνθηκε στο ναύσταθμο όπου έδεσε. Έγινε απολογισμός των ζημιών από την θαλασσοταραχή και τακτοποίηση εκκρεμοτήτων. Τότε πήγε ο Σημαιοφόρος Αποστολάκης, και ανέφερε στον Κυβερνήτη ότι είχαν μεταξύ άλλων χαθεί 150 κιλά αλεύρι, 40 κιλά λάδι και 150 αυγά. Τα πήρε η θάλασσα μαζί με τα ερμάρια.
Ο Κυβερνήτης Σωτηριάδης έφυγε από το πλοίο και με το αυτοκίνητο του έφτασε στο σπίτι του. Μόλις μπήκε μέσα του λέει η σύζυγος του:
«Τρέχα στο ΜΗΤΕΡΑ. Δεν την ξεγεννάει ο γιατρός την κοπέλα, γιατί δεν έχει να πληρώσει».

Ο Ναύαρχος, σήμερα, Σωτηριάδης αφηγείται:
«Όταν έφτασα εκεί, είχε ήδη γεννήσει η Μαρία. Ρώτησα το σύζυγο της τι συνέβη. Μου λέει, ότι βγήκε ο γιατρός και ρώτησε ποιος συνοδεύει την κυρία Ορφανού και του απάντησε:
– Εγώ γιατρέ..
– Έχεις πληρώσει;
– Τι να πληρώσω, εγώ ΟΓΑ έχω..Πόσο κοστίζει γιατρέ;
– Είκοσι χιλιάδες δραχμές.
– Που να τα βρω τέτοια στιγμή… Έτσι όπως έφυγα εγώ, που να θυμηθώ να πάρω τόσα χρήματα μαζί μου… Έχω χρήματα αλλά όχι τόσα. Νόμιζα πως θα γεννούσε σε κρατικό μαιευτήριο…!
Στο σαλόνι της αναμονής ήταν κόσμος μαζεμένος για τους δικούς του ανθρώπους. Όταν άκουσαν αυτή τη συζήτηση έβαλαν όλοι από ένα χιλιάρικο και μαζεύτηκαν 16.000 δραχμές και τα έδωσαν στο γιατρό.  
Το κλάμα ενός μωρού που βλέπει το φως, βάζει τέλος στο κακό όνειρο και σηματοδοτεί την αρχή ενός άλλου ταξιδιού, στην ίδια ρότα με το Πολεμικό Ναυτικό.

*

Ο Κυβερνήτης μαζί με τη σύζυγό του επισκέφτηκαν τη Μαρία Ορφανού στο δωμάτιο της. Εκείνη τον ευχαρίστησε με δάκρυα στα μάτια και του ανακοίνωσε τη μεγάλη της επιθυμία να της βαπτίσει το κοριτσάκι τους και να του δώσει το όνομα του καραβιού. «Να το πείς  Β ε λ ί ν α», του λέει.
Ο Αντιπλοίαρχος Σωτηριάδης το ανέφερε στο ΓΕΝ και το Επιτελείο δεν έφερε καμία αντίρρηση.

*

Στις 17 Ιουλίου 1982, γιορτή της Αγίας Μαρίνας, έγινε η βάπτιση του μωρού με ανάδοχο τον Πλοίαρχο Σωτηριάδη και αντιπροσωπεία Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και ναυτών  του Α/Τ ΒΕΛΟΣ.
Το πλήρωμα του ΒΕΛΟΣ έφτασε στο νησί με πολλά δώρα, ενώ είχε καταθέσει ένα σημαντικό ποσό στην Τράπεζα για τη Βελίνα.
Και το όνομα αυτής Β ε λ ί ν α .
Μαθεύτηκε στο νησί ότι θα γίνονταν η βάπτιση και μαζεύτηκε όλος ο κόσμος. Μετά τη βάπτιση έγινε γλέντι μεγάλο που κράτησε μέχρι το πρωί. Από τα τραπέζια πέρασαν οι καλύτεροι μεζέδες, τα πιο νόστιμα πιάτα και τα παραδοσιακά φαγητά του νησιού. Ευτυχισμένα ένοιωθαν τα μέλη του πληρώματος με όλο αυτόν τον νησιώτικο κόσμο, που όλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν με το νονό και το πλήρωμα του ΒΕΛΟΣ που τόνιζαν το χρώμα του Αιγαίου με τις κατάλευκες στολές τους.
Για το γεγονός αυτό έγραψαν και οι εφημερίδες.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ  ΄ΕΘΝΟΣ ΄ Παρασκευή 26 Μαρτίου 1982

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΥΡΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ

ΜΕ  ΑΣΦΑΛΕΙΑ  ΧΑΡΗ ΣΤΟ Α/Τ ΒΕΛΟΣ

ΘΑ ΕΧΕΙ ΝΟΝΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ

Στη φωτο: Ο κυβερνήτης η σύζυγος του και η μητέρα Μαρία Ορφανού.

*

Η ιστορία της Βελίνας δεν τελείωσε ακόμη …
Η Βελίνα μεγάλωσε, πέρασε την εφηβεία και έγινε γυναίκα. Δημιούργησε μια σχέση, έκανε πολιτικό γάμο και γέννησε ένα κοριτσάκι. Μετά από λίγο καιρό, τηλεφώνησε στον νονό της τον Ναύαρχο Σωτηριάδη και του λέει:
“Νονέ, ετοιμάζομαι να κάνω θρησκευτικό γάμο. Μετά το γάμο θα βαπτίσουμε την κόρη μας. Είσαστε καλεσμένοι στο γάμο μας και στη βάπτιση, όλο το πλήρωμα του τότε ΒΕΛΟΥΣ όπως πριν τριάντα τρία χρόνια”.
Τότε, η Μαρία Ορφανού επιβιβάζονταν στο ΒΕΛΟΣ. Τώρα το πλήρωμα του ΒΕΛΟΥΣ αποβιβάζεται στη Σκύρο στις 12 Σεπτεμβρίου 2015. Παρόντες κυβερνήτης και δέκα αξιωματικοί από το τότε επιτελείο του ΒΕΛΟΣ, με τις συζύγους τους. Μαζί τους και ο τότε στρατεύσιμος γιατρός του πλοίου.
Τα μυστήρια γάμος και βάπτιση, τελέστηκαν στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στα Λιναριά, σε ένα λόφο με ειδυλλιακό περιβάλλον, παρουσία συγγενών και φίλων των νεόνυμφων. Έγινε ο γάμος, έγινε η βάπτιση και ακολούθησε το γλέντι.
Έκδηλη ήταν η συγκίνηση της μητέρας Μαρίας Ορφανού και της Βελίνας καθώς και η εκδήλωση ευγνωμοσύνης τους προς τον τότε Κυβερνήτη και τους αξιωματικούς του πλοίου.
Όμως εξίσου μεγάλη ήταν και η συγκίνηση του Κυβερνήτη και των αξιωματικών, που ευτύχησαν μετά από 33 χρόνια να συναντήσουν ξανά, αλλά κάτω από διαφορετικές συνθήκες τη μητέρα της Βελίνας. Μία εντυπωσιακά σεμνή παρουσία.
Όπως επίσης, να γευτούν τη χαρά της προσφοράς να επισφραγίζεται με τα μυστήρια του γάμου και της βάπτισης δύο γενεών, σε  ένα υπέροχο δειλινό, πάνω στο λόφο του Αγίου Νικολάου, με φόντο τη θάλασσα της Λιναριάς.
Έτσι οι σχέσεις της οικογένειας με  το Πολεμικό Ναυτικό παρέμειναν άρρηκτα συνδεδεμένες.
Σήμερα η Βελίνα ζει στη Σκύρο με την οικογένειά της.
«Οφείλω τη ζωή μου, λέει, σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Κανείς στο νησί δεν μπορούσε να βοηθήσει μέχρι που ήρθε το ΒΕΛΟΣ. Είδα όλους αυτούς τους ανθρώπους τριάντα τρία χρόνια μετά, με δάκρυα στα μάτια να μ’ αγκαλιάζουν σα να είμαι δικό τους παιδί. Νοιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς τους ανθρώπους».
«Από τότε, κάθε φορά που τη βλέπω χαίρομαι, και αυτή και όλη την οικογένεια και νοιώθω να είμαι πολύ κοντά τους  και δεμένος με όλους», λέει ο Ναύαρχος Σωτηριάδης.
Η προσήλωση στο καθήκον  για τον άνθρωπο και η δίψα για τη ζωή ξεπέρασαν τις αντοχές τους.
Στην ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού, εκτός από τις μεγάλες ηρωικές στιγμές, υπάρχουν και οι απλές ανθρώπινες στιγμές, που είναι πολύ ενδιαφέρουσες και άγνωστες στον πολύ κόσμο.

Η ζωή δεν μετριέται με τις ανάσες που παίρνεις, αλλά από τις στιγμές, που σου κόβουν την ανάσα.

Αυτό είναι το θαύμα της ζωής. Αυτό είναι το υπέροχο πνεύμα του Πολεμικού Ναυτικού.

Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΗΣ ΒΕΛΙΝΑΣ

 

Η ΒΕΛΙΝΑ ΣΗΜΕΡΑ

 

Η ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ  ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΟΡΦΑΝΟΥ ΣΤΟ Α/Τ ΒΕΛΟΣ

 

Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΟΥ Α/Τ ΒΕΛΟΣ ΑΝΤΧΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ