Ο πολυγραφότατος και διακεκριμένος αξιωματικός του Πολεμικού μας Ναυτικού, Αντιναύαρχος (εα) Κ. Βουλγαράκης, μας τιμά από τούδε με την παρουσία του στον ιστότοπό μας. Ο αξιόλογος συνάδελφος έχει γράψει πλείστα άρθρα σε ποικίλες ιστοσελίδες, καταθέτοντας τις απόψεις του, που αποτελούν έναυσμα για σκέψη. Ιδιαίτερη πένα με καυστικό χιούμορ και πολλές αλήθειες και αναμνήσεις. Με ιδιαίτερη χαρά αποδέχτηκε την αίτηση του Συνδέσμου μας να μας παραχωρήσει την άδεια για να αναρτώνται από τον ιστότοπό μας  τα διάφορα άρθρα του. Και η αρχή γίνεται με το παρακάτω…

Του Αντιναυάρχου (ε.α.) Κώστα Βουλγαράκη ΠΝ

Δύσκολη εποχή για Πρίγκιπες!!
Παραμένω κακοδιάθετος, παρακολουθώ τα γεγονότα και σκέφτομαι : «Άραγε, τι θα γράψει τώρα η Ιστορία»!?
Θυμήθηκα λοιπόν αυτό το κείμενο, που το είχα γράψει πολλούς μήνες πριν, αλλά το είχα κρατήσει στο αρχείο, μόνο για μένα :
Για πρώτη φορά, σ’ αυτή τη μεγάλη και επιβλητική Αίθουσα του Ανώτατου Ναυτικού Συμβουλίου (ΑΝΣ) (το Πάνθεο Αρχηγών), μπήκα ως Πλωτάρχης, όταν ο τότε Εισηγητής Κλαδάρχης και προϊστάμενος μου, με κάλεσε στη συζήτηση ενός θέματος. Ομολογώ ότι αισθάνθηκα σοκ και δέος, βλέποντας ΟΛΟΥΣ τους Ναυάρχους του ΠΝ, να συζητούν κάτω από αυτό το βαρύ περιβάλλον ….. Ιστορίας, Παράδοσης, Αρχοντιάς και Ευθύνης, που «η Αίθουσα» από μόνη της ανέδυε!!
Σε ένα διάλειμμα της Συνεδρίασης (βλέπετε, αυτά τα θέματα Αναδιοργάνωσης, που από τότε επεξεργαζόμασταν, έπαιρναν πάντα πολύ κουβέντα), εγώ παρέμεινα με λαχτάρα στην Αίθουσα και άρχισα να περιεργάζομαι τις φωτογραφίες/πορτρέτα των «Διατελεσάντων Αρχηγών» του Πολεμικού Ναυτικού!!
ΟΛΟΙ οι Αρχηγοί, από ιδρύσεως του Ναυτικού μας, …. «κρεμασμένοι», στον τοίχο της Αίθουσας!! Όλη η Ιστορία του Ναυτικού μας, όλη η διαδρομή του, όλες οι εποχές και καταστάσεις της Χώρας!! Πόλεμος, ειρήνη, διαμάχες, εκσυγχρονισμοί, πλοία όλο και πιο πολλά, όλο και πιο ισχυρά, ταξίδια, φουρτούνες, …… ΟΛΟΣ ο παλμός, το σφρίγος, οι αγωνίες, ο ιδρώτας και το αίμα, των Πλοίων μας και των Πληρωμάτων μας, «κρεμασμένα» ….. και προσωποποιημένα, στην εκάστοτε «Εικόνα του Αρχηγού», να κρέμεται σ’ ένα καρφί πάνω στον τοίχο!!
Και όμως!! Στην αρχή, την πρώτη επιπόλαια ματιά μου, την κέντρισαν … οι φυσιογνωμίες των Αρχηγών!! Στεκόμουν λοιπόν με ευλάβεια και περιέργεια, μπροστά σε κάθε πορτρέτο και «παρακαλούσα» τον Αρχηγό …. να μου «μιλήσει», να καταλάβω …. ΠΟΙΟΣ είναι και ΤΙ έχει να μου διηγηθεί!!
Άλλος, ήταν βλοσυρός και μόνο από τη ματιά του …. έτρεμες, διότι έβλεπες ότι κινδυνεύεις με ποινολόγιο!! Άλλος φαινότανε «Ναύτης», παραδομένος στον ρομαντισμό και στη γλυκιά ταλαιπωρία της θάλασσας!! Άλλος έδειχνε αριστοκράτης μια άλλης εποχής, άλλος ήταν ηλιοκαμένος και χαρακωμένος από την αλμύρα, άλλος κόρδιζε για το αξίωμα του και άλλος φαινότανε ότι αυτό, ήδη τον βάραινε δυσανάλογα!! Άλλος φαινόταν άνετος, άλλος τυπικός και «κουμπωμένος», άλλος αδιάφορος, βαριεστημένος και άλλος …. έκπληκτος, γι’ αυτό το αναπάντεχο που «του συνέβη»!!
ΟΛΟΙ όμως, «κάτι» έδειχναν και ΟΛΟΙ ήταν διαφορετικοί!!
Έκτοτε, στα οκτώ (8) χρόνια που υπηρέτησα στο Επιτελείο, μπήκα πολλές φορές στην Αίθουσα αυτή και ΠΑΝΤΑ ….. κόλλαγα σ’ αυτές τις εικόνες!!
Έτσι λοιπόν, …. η δεύτερη ματιά, ήταν πιο προσεχτική, πιο εξονυχιστική!! Επικεντρώνονταν στην εποχή και στη θητεία των Αρχηγών.
Πλέον, προσπαθούσα να συνδέσω …. τα «μηνύματα» της εμφάνισης τους, με αυτά της ΕΠΟΧΗΣ τους!!
Έψαχνα να βρω μέσα μου …. «τι ξέρω» για την εποχή αυτή και …. ΠΩΣ θα τα συνδέσω, μαζί του, …. με τον Αρχηγό!! Τι έκανε το Ναυτικό, τότε με αυτόν εδώ τον Αρχηγό, …. έλαμπε ή σκούριαζε, έπλεε ή ήταν μόνιμα αγκυροβολημένο, πολεμούσε ή δείλιαζε, έγραφε Ιστορία ή έκανε διαχείριση!?
Τελικά ΑΥΤΟΣ εδώ, μας έκανε υπερήφανους ή μας ντρόπιασε!?
Έφυγα από το Ναυτικό, σε ηλικία 54 ετών, έχοντας την αίσθηση και την εμπειρία ότι, τους γνώρισα καλά ΟΛΟΥΣ, τους κατάλαβα, τους σεβάστηκα και τους τιμώ ΟΛΟΥΣ, ακόμα και αυτούς …. που ξεθωριάζουν στις γκρίζες σελίδες της Ιστορίας μας, διότι …… εγώ, δεν ήμουν εκεί, ΤΟΤΕ, για να δω, να καταλάβω και να τους κρίνω!!
Για τον λόγο αυτό, ομολογώ ότι –αν μη τι άλλο- με προβλημάτισε, όταν ένας «επανελθών» Υπαρχηγός, κάποτε …. τότε, την εποχή της Σοσιαλιστικής Επανάστασης εν Ελλάδι, θεώρησε ότι είναι πρέπον και δημοκρατικό καθήκον του, να σκεπάσει με μαύρο πανί, τα πορτραίτα των διατελεσάντων επί Χούντας Αρχηγών και να καλύψει και τα ονόματα τους, στον σχετικό Πίνακα καταγραφής τους, έξω από το Γραφείο του!!
Βέβαια αργότερα, ήρθε κάποιος άλλος (περισσότερο νοήμων), που πέταξε τα μαύρα τούλια, λέγοντας ότι : «Η Ιστορία γράφεται άπαξ και δεν αλλάζει, ούτε αλλοιώνεται με μαύρες πλερέζες. Αυτός ο Πίνακας υπάρχει, για να παραδειγματίζει, τόσο για το καλό, όσο και για το κακό παράδειγμα»!!
Αντίστοιχες αίθουσες με τα πορτραίτα των Αρχηγών, Υπουργών, Πρωθυπουργών, Προέδρων και … Βασιλέων, ασφαλώς υπάρχουν παντού (και ειδικά στην Ελλάδα, που έχουμε έμφυτο και μπόλικο το … ονόρε)!!
Άρα, όπως διαπιστώνουμε, …. «για κάθε Ηγέτη, του αναλογεί τελικά, ένα μόνο καρφί, για να κρεμαστεί στο Πάνθεον της Ιστορίας», εκεί δηλαδή, όπου το όνομα του, ταυτίζεται μόνο με τα ιστορικά γεγονότα και τα αποτελέσματα, που χάραξε η παρουσία του.
Συνήθως, κανένας δεν εξετάζει, ούτε τις συνθήκες, ούτε τις προϋποθέσεις, ούτε τα τυχόν ανελαστικά διλήμματα, που διαμόρφωσαν τα γεγονότα, ούτε και ασφαλώς, τους καλούς ή κακούς συνεργάτες και πληρώματα, που είχε δίπλα του να τον υποστηρίξουν.
Θυμάται και καταγράφει …. μόνο το αποτύπωμα του!!
Και αυτό ακριβώς το αποτύπωμα, είναι το «καρφί» από το οποίο κρέμεται το πορτραίτο του, στο Πάνθεον της Ιστορίας των Αρχηγών!!
Υπόψιν !!