“Ο Ένδοξος Θάνατος”!!

Διαβάζουμε και ακούμε να δοξάζουν το θάνατο των στρατιωτών. Δηλαδή πιστεύει κάποιος πως στο πόλεμο ο νεκρός έχασε τη ζωή του άδοξα στα χαρακώματα; Τι σημαίνει αυτή η φράση για εσάς;

 

Πρώτα απ’ όλα επιτρέψτε μου να κάνω δύο παρατηρήσεις. Κατ’ αρχήν, είναι λάθος να πιστεύουμε ότι μόνο οι δικοί μας πατριώτες που πεθαίνουν στο πόλεμο, ήταν ήρωες και έπεσαν ένδοξα σε σχέση με τους αντιπάλους τους. Οι ιστορικοί προσπαθούν συνεχώς να μας βάζουν στο μυαλό μας, ότι οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι ήταν κατά μια έννοια οι χειρότερες ιστορικές εμπειρίες από τους άλλους πολέμους. Εγώ αντιτείνω σε αυτό το συμπέρασμα ότι όποιος ήταν με τις στρατιές του Ναπολέοντα στη Ρωσία και πέρασε μέσα από το Τριακονταετή Πόλεμο στην Ευρώπη ή για όποιον συμμετείχε στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, θα γελούσε με την ιδέα ότι οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι ήταν κατά κάποιο τρόπο η χειρότερη στρατιωτική εμπειρία. Ρωτήστε τους Σύριους ή τους Κούρδους ή τους Ουκρανούς σήμερα ποιο πόλεμο θεωρούν χειρότερο. Οι πόλεμοι δεν είναι διασκεδαστικοί για κανέναν, εκτός από τους τρελούς.

 

«Ο ένδοξος θάνατος», φοβάμαι ότι είναι ένα από εκείνα τα κλισέ που οι κοινωνίες πρέπει να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν για να διατηρήσουν τη λαϊκή βούληση να πάνε τα παιδιά μας στην αποστολή και να πεθάνουν στον πόλεμο. Αλλά ποτέ δεν υπάρχει τίποτα το ένδοξο από το θάνατο ενός νέου. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι, ότι μερικές φορές τα αίτια της απώλειας ήταν καλύτερα από άλλα. Ή ακόμα καλύτερα να αγωνιστείτε για τη νίκη.

 

Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου ασχολούμενος με τους πολέμους, ο σεβασμό μου είναι πολύ μεγάλος για όλους όσους συμμετέχουν σε πολέμους. Από τη φύση τους, οι συγκρούσεις εξάγουν το χειρότερο άνθρωπο. Τον άνθρωπο “λύκο”.

 

Οπότε, «Ο ένδοξος θάνατος», είναι η φράση που όλα τα έθνη πρέπει να γράψουν πάνω στα μνημεία τους. Διαφορετικά, ποτέ κανένας δεν θα πάει στον πόλεμο ξανά.